Pod panowaniem wettyckich władców było w tym czasie 6 miast, 5 zamków, ok. 60 miejsowości różnej wielkości, liczne rzeki, jeziora, lasy i pola. Natępnie Storkow przeszło pod panowanie pozbawionych skrupułów władców von Biberstein. Głęboko zadłużonym miastem rządzli biskupowie von Lebus, majacy swoje biskupctwo w Fürstenwalde. Ostatni katolicki biskup na tym terenie otruł się przypadkowo na zamku w 1555 roku. Na skutek reformacji zamek w Storkow przeszedł pod panowanie Hohenzollernów, magdeburga Johanna von Kustrin. Wojna trzydziestoletnia przynisła ze sobą cierpienie i ból. Liczba mieszkańców zmniejszyła się o połowę, do jedynych 200 osób. Koniec XVII wieku był dla Storkow czasem odbudowy i rozwoju. Pruscy i niemieccy władcy zapewnili miastu rozkwit gospodarczy. W 1748 roku do gminy Storkow sprowadzeni zostali rzemieślnicy. W tym samym roku, latem wsie w gminie dostały nakaz uprawiania ziemniaków. Wybudowany w tamtych latach kanał Storkower Kanal zapewnił połączenie jeziora Storkower See z berlińskimi wodami. W 1844 roku na władcu Friedrichu Wihelmie IV została popełniona próba morderstwa. Zbrodniarzem okazał się byc dawny burmmistrz miasta Tschech, który za swoje czyny stracił głowę. Za czasów pruskich miasto przeżyło wiele wojen, które częsciowo zniszczyły miasto oraz wpędziły mieszkańców w nędzę. Młodzi mieszkańcy Storkow byli zobowiązani do walki, za co często musieli płacić życiem. Od 1898 roku do Storkow powróciły lepsze czasy, gdy wybudowana została linia kolejowa Besskow- Königs Wusterhausen. To wydarzenie rozpoczęło rozwój gospodarczy miasta. Nowe inwestycje dały mieszkańcą prace i pewny zarobek.